1. Początki ECE

Spokojnie budować i skupić się na zasadniczej działalności firmy – tego zawsze życzył sobie Werner Otto w czasach dynamicznego rozwoju firmy wysyłkowej Otto-Versand w latach pięćdziesiątych i na początku lat sześćdziesiątych. Rzeczywistość wyglądała jednak inaczej. Realizacja niemal każdej jego inwestycji budowlanej w tamtych czasach napotykała na poważne trudności. Dlatego Werner Otto postanowił wziąć sprawy w swoje ręce i w roku 1965, założył w Hamburgu własną firmę zajmującą się nieruchomościami. Początkowo funkcjonowała ona pod nazwą „Werner Otto Vermögensverwaltung G.m.b.H.”, a następnie przekształciła się w spółkę „Werner Otto Grundstücks-Entwicklung G.m.b.H.” i w końcu w „KG Einkaufs-Center Entwicklung mbH” – zwaną w skrócie ECE. Ponieważ firma zajmowała się nie tylko centrami handlowymi, ale w coraz większym stopniu innymi nieruchomościami komercyjnymi, takimi jak biurowce i centra dystrybucji, to w roku 1979 nazwa firmy została ostatecznie zmieniona na ECE Projektmanagement. Od tego czasu skrót ECE stał się znaną i uznaną marką w branży.

Wspólnotowe domy towarowe

W roku 1965 garstka zaradnych i odważnych ludzi z zapałem zabrała się do dzieła. W tamtych czasach w Niemczech istniały tak zwane wspólnotowe domy towarowe – płaskie, proste budynki z wielkimi parkingami, położone gdzieś w „szczerym polu”. Wkrótce także firma Werner Otto Vermögensverwaltung prowadziła trzy takie domy towarowe.

Ideą, która przyświecała tym obiektom, była możliwość zrobienia wszystkich zakupów pod jednym dachem. Koncepcja ta miała jednak jeden istotny słaby punkt: wszystkie sklepy były bezimienne i mieściły się w jednej wspólnej hali bez ścian działowych – jak stoiska domu towarowego. Wszyscy detaliści występowali i reklamowali się pod jednym szyldem, co sprawiało, że ci najbardziej zaangażowani musieli pracować za swoich mniej aktywnych kolegów. Dlatego najlepsi kupcy nie byli zainteresowani najmem powierzchni w takich placówkach. Naprawdę dobry detalista chce się przecież wybić z tłumu poprzez swoje osiągnięcia i know-how. Werner Otto szybko zorientował się, że formuła wspólnotowego domu towarowego nie ma przyszłości.

Centra handlowe na wzór amerykański

W USA i Kanadzie Otto zobaczył pierwsze centra handlowe: „Uderzyła mnie przyjazna klientowi różnorodność sklepów w centrach handlowych. Poczułem, że chcę coś takiego stworzyć także w Niemczech.“ Jednakże Werner Otto nie ograniczył się do prostego skopiowania amerykańskich wzorców. Amerykańskiej skali i mentalności klienta nie można było tak po prostu przenieść na grunt niemiecki. Podstawą sukcesu obiektów ECE były od samego początku: najlepsza możliwa lokalizacja, dobry zespół i właściwe nastawienie do klientów. I tak w centrum handlowym powinny znajdować się wszystkie produkty, które konsument zwykł kupować przynajmniej raz w roku, a do tego powinny one być oferowane przynajmniej w dwóch różnych sklepach, aby zapewnić odpowiednią konkurencję.“ Możliwość robienia zakupów niezależnie od pogody, w zadaszonym i atrakcyjnym pasażu handlowym była dla klienta zupełnie nowym doznaniem. Pomysł okazał się trafiony, bo robienie zakupów przestało być tylko zaspokajaniem potrzeb, a stało się przygodą. Zakupy zaczęły sprawiać ludziom radość.

Pierwsze centrum handlowe ECE

23 października 1969 roku w norymberskiej dzielnicy Langwasser otwarto pierwsze centrum handlowe ECE – Franken-Center. Każdy detalista miał swoje własne wejście do sklepu, własną witrynę i występował pod własnym szyldem. Dzięki temu wyraźnie odróżniał się od pozostałych, był niezależny i mógł pracować na własny sukces. To zachęcało do wysiłku. Jeśli wyniki nie były zadowalające, uderzały w niego samego, ale nie miały bezpośredniego wpływu na wizerunek całego centrum handlowego. Już wówczas ECE zwracała uwagę na równowagę w doborze branż, uwzględniając zarówno lokalnych, jak i ogólnokrajowych detalistów. Po kilkukrotnej modernizacji i rozbudowie Franken-Center jest wciąż jednym z najlepiej prosperujących centrów handlowych w całych Niemczech.

Po realizacji pierwszego projektu ECE w Norymberdze przyszła pora na następne: centrum handlowe Alstertal w Hamburgu, w dzielnicy Poppenbüttel (1970), Hessen-Center we Frankfurcie, w dzielnicy Bergen-Enkheim (1971), Rhein-Center w Kolonii, w dzielnicy Weiden (1972), Roland-Center w Bremie, w dzielnicy Huchting (1972), Leo-Center w Leonbergu (1973) oraz  Allee-Center w Essen, w dzielnicy Altenessen (1973).  Także i te placówki były w kolejnych latach rozbudowywane i modernizowane, tak aby spełniały rosnące wymagania klientów. Wszystkie do dziś są zarządzane przez ECE.

2. Faza konsolidacji i kryzys naftowy

 Zahamowanie ekspansji

Na początku lat siedemdziesiątych Werner Otto wykazał się nie lada wyczuciem biznesowym. Zanim wielu innych dostrzegło zbliżający się kryzys naftowy lat 1974/75, nakazał w roku 1973 wstrzymanie ekspansji. Natychmiast przerwano nabywanie nowych nieruchomości i zaprzestano toczących się rozmów z urbanistami. W ten sposób Werner Otto zapobiegł na czas sytuacji, w której firma, posiadając niezabudowane tereny i niewykończone obiekty, stanęłaby w obliczu kryzysu, którego czasu trwania nie dało się przewidzieć. Na dodatek politycy i urzędnicy rozpoczęli dyskusję nad budowaniem centrów handlowo-usługowych w „szczerym polu”. I czy chodziło w niej rzeczywiście o „szczere pole” czy o zintegrowane lokalizacje w centralnych punktach dzielnic miast, nie miało większego znaczenia – temat „wymierania śródmieścia” był na ustach wszystkich, co utrudniało poszukiwanie nowych odpowiednich lokalizacji.

Konsolidacja

Zapoczątkowana jesienią 1973 r. i trwająca dwa lata konsolidacja stworzyła solidny fundament dla dalszego rozwoju firmy. Po zawirowaniach pierwszego okresu budowy centrów handlowych architektom dano teraz czas na staranne przygotowanie projektów ich przebudowy i uzupełnienie planów. Menedżerowie do spraw wynajmu mieli zaś okazję, aby zrewidować struktury najemców i dokonać koniecznych zmian.

O ile w pierwszym okresie budowy centrów handlowych priorytetem było wzniesienie jak największej liczby obiektów w jak najkrótszym czasie, o tyle w późniejszych latach wzmożonej konkurencji należało zabezpieczyć i zoptymalizować centra już istniejące oraz zapewnić ich odpowiednią rentowność. Zadania tego podjął się dr Heinrich Kraft, który od 1972 r. pracował w firmie Cura Vermögensverwaltung, należącej do grupy Otto. Całkowicie zreorganizował on zespół ECE i zarządzał przedsiębiorstwem od 1974 do 2000 roku. W ramach istniejącego jeszcze wówczas podziału na trzy piony: zarządzanie centrami handlowymi, wynajem i administrację, pod egidą dr Krafta uformował się zahartowany w latach kryzysu, pełen zaangażowania i entuzjazmu zespół, którego myślą przewodnią było odtąd: „ECE nie zna smaku porażki – i tak ma pozostać”.

Centra handlowe powstające po Franken-Center były coraz lepiej projektowane i budżetowane. Strategia powierzania budowy generalnemu wykonawcy oraz racjonalne rozwiązania projektowe architektów ECE pozwoliły już wkrótce zredukować czas budowy do niespełna roku. Dotrzymanie zaplanowanych przez ECE kosztorysów i terminów nie podlegało dyskusji – było to w Niemczech czymś zupełnie nowym i pozostało do dziś jednym z najistotniejszych czynników decydujących o sukcesie ECE.

3. Nowe obszary działalności

Biurowce

W połowie lat siedemdziesiątych zakończyła się faza konsolidacji, ukończono modernizację dużej części istniejących centrów handlowych. Nadeszła pora na dalszą ekspansję. Ze względu na coraz bardziej skomplikowane procesy planistyczne, sytuację na rynku nieruchomości oraz trendy polityczne realizacja nowych dużych centrów handlowych nadal była trudna. Dlatego też firma zmierzała do dywersyfikacji swojej działalności. Podstawowe znaczenie miało przy tym jak najlepsze wykorzystanie istniejącego już w ECE know-how. Bogate doświadczenie w budowie i zarządzaniu centrami handlowymi stanowiło solidną podstawę wejścia w sektor powierzchni biurowych.

Po dokładnej analizie rynku powierzchni biurowych ECE zdecydowała się na wybór Frankfurtu nad Menem jako miejsca na rozpoczęcie tej działalności. Po okresie niepohamowanego boomu budowlanego pozostało tutaj kilka pustych lub niewykończonych biurowców. DG Bank (obecnie DZ Bank) powierzył firmie ECE wykończenie, wynajem i zarządzanie czterdziestojednopiętrowym City-Haus przy Placu Republiki. Kolejnym dużym projektem realizowanym we Frankfurcie był budynek FBC przy Mainzer Landstraße (1979). Podczas kryzysu naftowego budowa utknęła w miejscu i przez wiele lat nie znalazł się kupiec na niewykończony budynek, który ze względu na koszty dokończenia budowy i możliwości wynajmu obarczony był sporym ryzykiem. Dzięki firmie ECE, która kupiła budynek, wykończyła go i pozyskała jako dużych najemców kilka prestiżowych firm oraz szereg znanych banków, przedsiębiorstw przemysłowych i firm usługowych, biurowiec ten stał się jednym z najlepszych adresów w bankowej dzielnicy Frankfurtu.

W roku 1981 ECE zdecydowała się na wybudowanie biurowca od podstaw: „Bürohaus an der alten Oper“ znajduje się w dzielnicy bankowej, w samym sercu Frankfurtu. Tutaj, dla inwestora DG Bank, ECE po raz pierwszy podjęła się kompleksowej realizacji inwestycji, począwszy od jej przygotowania, poprzez projekt generalny i wynajem aż po zarządzanie gotowym obiektem. Już w trzy lata po rozpoczęciu budowy pierwsi najemcy mogli wprowadzić się do ekskluzywnego, dwudziestojednopiętrowego biurowca. Wkrótce biurowiec był już w całości wynajęty.

Równolegle do prac we Frankfurcie firma ECE rozpoczęła jako generalny projektant inną wielkę inwestycję w Hamburgu, a mianowicie budowę nowego budynku administracyjnego firmy Otto. Inwestycja została ukończona w roku 1982. Kolejne duże biurowce to m.in.: centrala towarzystwa ubezpieczeniowego Mannheimer Versicherungen w Mannheim (we współpracy ze sławnym architektem Helmutem Jahnem, 1991), Centrum Niemiecko-Japońskie w Hamburgu (1995), Atrium Friedrichstraße w Berlinie (1997), niemiecka centrala firmy Philips w Hamburgu (2006), Alstertor 21 w Hamburgu (2007) oraz Weser Tower w Bremie.

Kolejnym interesującym projektem biurowym w trakcie realizacji, jest siedziba firmy ThyssenKrupp w Essen. Na działce o powierzchni ponad 20 hektarów położonej w centrum miasta powstaje nowa centrala koncernu ThyssenKruppa AG, kolejne biurowce oraz forum z centrum konferencyjnym, lokalami gastronomicznymi i centralą logistyczną.

4. Wzmocnienie pozycji śródmieścia

Po rozszerzeniu działalności i podjęciu się zarządzania nieruchomościami w imieniu innych inwestorów, firma ECE na początku lat 80-tych ponownie zajęła się opcją inwestowania w handel detaliczny. Wykorzystując okres powrotu do łask tradycyjnych domów towarowych, po inwestycjach w centra handlowe w dzielnicach dużych metropolii, ECE zdecydowała się zainwestować w rozwój obiektów zlokalizowanych w samych centrach miast. Celem było podniesienie rangi śródmieścia, zachowanie jego uroku, przeciwdziałanie trendowi migracji handlu do konkurencyjnych lokalizacji i odpływowi siły nabywczej. Projekty takie jak: Löhr-Center w Koblencji (1984), Allee-Center w Remscheid (1986), Saarpark-Center w Neunkirchen (1989) czy City-Arkaden w Wuppertalu (2001) nadal mogą służyć za przykład, jak ECE potrafi stawić czoła tym wyzwaniom. Tym samym firma ECE stała się pionierem w tym sektorze - według ankiet przeprowadzonych przez Europejski Instytut Handlowy zaledwie jedno na trzy centra handlowe wybudowane w latach 1964-1995 jest usytuowane w centralnej części miasta.

W Brunszwiku (1988), Bochum (1989), Norymberdze (1999) i Kassel (2002) firma ECE wdrożyła zupełnie nową koncepcję centrum handlowego, tzw. city-point. Pomysł polegał na przemianie dawnego domu towarowego w supernowoczesny świat zakupów. Charakterystyczne dla tych atrakcyjnych obiektów są: jasno doświetlone atrium widoczne ze wszystkich kondygnacji handlowych, szklane windy i zaprojektowane z rozmachem schody ruchome.

Koncepcja "tętniącego życiem rynku handlowego"

Projekty galerii handlowych ECE w centrach miast są realizowane zgodnie z koncepcją tętniących życiem rynków miejskich. Doświadczenia ECE pokazują, że atrakcyjne galerie handlowe charakteryzujące się piękną architekturę, sprawnym zarządzaniem oraz odpowiednim doborem branż dają zawsze pozytywny impuls dla rozwoju terenów śródmiejskich. Projekty te przydają centralnym dzielnicom miast splendoru i pomagają na powrót przyciągnąć siłę nabywczą. Umacniają pozycję centrów miast w coraz ostrzejszej walce konkurencyjnej z innymi lokalizacjami, dzięki czemu handlowcy stopniowo przestają postrzegać konkurowanie w branży jako priorytet swej działalności.

Czy to w Hanowerze, Dreźnie, Schwerinie, Magdeburgu, Heilbronn, Essen czy Pasawie - centra handlowe ECE stają się tętniącymi życiem rynkami handlowymi, które wnoszą świeży powiew do handlu detalicznego w sercach miast. Nierzadko zdarza się, że wraz z pojawieniem się firmy ECE w mieście detaliści budzą się z letargu. Zaczynają inwestować w wystrój sklepu i marketing, optymalizują swoją ofertę. Odpowiedni dobór branż stymuluje wzrost sprzedaży na zasadzie synergii - i to nie tylko w danej galerii handlowej, lecz także poza nią. Stanowiąc integralną część śródmieścia centra handlowe ECE odgrywają też aktywną rolę w marketingu miasta. Zyskuje na tym cały śródmiejski handel, a tracą z reguły obiekty handlowe w „szczerym polu”. Jak udowodniono, galerie handlowe ECE przyczyniają się do rozwoju pozytywnego zjawiska centralizacji w miastach. Już sama budowa takiej galerii z uzbrojeniem terenu i ciągami komunikacyjnymi generuje silny gospodarczy impuls dla miasta. Jednym zdaniem, centra handlowe ECE dają sygnał pozytywnych tendencji w rozwoju miasta i podtrzymują dynamikę lokalnej gospodarki.

5. Upadek muru berlińskiego

Wraz z upadkiem muru berlińskiego 9 listopada 1989 roku również dla ECE otworzyły się zupełnie nowe perspektywy. Nie minęło wiele czasu, a już pierwsi deweloperzy wznosili centra handlowe „w szczerym polu”. ECE także tutaj obrała inną strategię: potrafiła oprzeć się pokusie krótkowzrocznego stawiania na szybki zysk poprzez budowę tanich obiektów ze szkodą dla miasta. Specjaliści ds. wynajmu i zarządzania centrami odwiedzili wszystkie większe miasta byłej NRD, by na miejscu wyrobić sobie zdanie o tym, jakie lokalizacje będą odpowiednie. Natrafili przy tym na szereg trudności, zwłaszcza w zakresie stosunków własnościowych. Trzeba było je mozolnie wyjaśniać, a wpis „EDV” – własność ludowa – często uniemożliwiał szybkie rozwiązanie problemów. Wszystko trwało tu dłużej.

Z drugiej jednak strony potencjał rozwojowy Niemiec Wschodnich był dla ECE ogromną szansą. Ogromna skala przekształceń społecznych dawała wiele możliwości, m.in. tego, aby śródmieścia odzyskały swoje wyraziste oblicze. Dla ECE nadszedł właściwy czas, aby pomóc przy odbudowie wschodnich Niemiec poprzez przemyślane, indywidualnie zaprojektowane koncepcje poszczególnych lokalizacji. Realizacja tych koncepcji była i nadal pozostaje wzorcem rozwiązań ekonomiczno-urbanistycznych.

ECE zastosowało w swoich działaniach na wschodzie te same standardy jakościowe, co w całych Niemczech. Firma przestrzegała ściśle swoich kryteriów przy wyborze lokalizacji, zaś odpowiedni asortyment towarowy oraz dobór poszczególnych branż jak zawsze przystosowano do wymogów i życzeń miejscowego klienta.

Pierwsze centrum handlowe ECE w landach wschodnich – Oder-Center – otwarto 29 września 1994 roku w Schwedt. Kolejne galerie handlowe powstały w takich miastach jak: Hoyerswerda, Dessau, Lipsk, Poczdam, Neubrandenburg, Schwerin, Magdeburg, Erfurt, Chemnitz, Budziszyn, Plauen i Drezno. Szczególnym wydarzeniem w procesie jednoczenia Niemiec Wschodnich i Zachodnich była realizacja projektu firmy DaimlerChrysler przy placu Poczdamskim w Berlinie: 2 października 1998 roku otwarto centrum handlowe Potsdamer Platz Arkaden. Jego układ architektoniczny na zlecenie firmy DaimlerChrysler Immobilien (DCI) zaprojektowali projektanci ECE wspólnie z architektem Renzo Piano. ECE do dziś odpowiada za wynajem powierzchni i zarządzanie tym centrum handlowym. O sukcesie Potsdamer Platz Arkaden świadczą międzynarodowe nagrody, takie jak nagroda główna Międzynarodowej Rady Centrów Handlowych (International Council of Shopping Centers) (1999) czy wyróżnienie Urban Land Institute (2006).

W ścisłym porozumieniu z berlińskim senatem ECE zaangażowała się w rozwój handlu detalicznego w innych, poza placem Poczdamskim, dzielnicach stolicy: na początek wybudowano centrum handlowe Allee-Center w berlińskiej dzielnicy Hohenschönhausen (1994). Po nim następowały kolejne projekty: Ring-Center (1995), Linden-Center (1995) oraz Gesundbrunnen-Center (1997). Najnowszym dużym projektem ECE w Berlinie –jest otwarty we wrześniu 2005 roku futurystyczny pasaż handlowy Eastgate.

6. Alexander Otto

W roku 1994 do ECE dołączył nowy pracownik: Alexander Otto - najmłodszy syn założyciela firmy. Po studiach na Uniwersytecie Harvarda, z nowojorskimi doświadczeniami na stanowisku analityka finansowego oraz dyrektora finansowego, Alexander Otto został menadżerem projektu Schlosspark-Center w Schwerin, śródmiejskiego centrum handlowego usytuowanego na terenie byłych koszar wojsk radzieckich.

Po wejściu w skład zarządu ECE Alexander Otto zajął się komercjalizacją, przejmując odpowiedzialność za rozwój koncepcji wynajmu centrów handlowych oraz za strategię wynajmu powierzchni biurowych i komercyjnych. W październiku 1998 roku został mianowany zastępcą dr Heinricha Krafta, ówczesnego prezesa zarządu ECE, a 1 lipca 2000 roku objął funkcję prezesa.

7. Dworce i budynki przemysłowe

Dworce główne w Lipsku, Kolonii, Hanowerze i Wiedniu

Dzięki przebudowie dworca głównego w Lipsku (1995-1997) we współpracy z niemieckimi kolejami Deutsche Bahn AG firma ECE stworzyła zupełnie nowy rodzaj przestrzeni publicznej i handlowej. Pomysł był następujący: ponownie uczynić dworzec ciekawym, atrakcyjnym i przyciągającym klientów punktem miasta poprzez nową koncepcję zagospodarowania przestrzeni. Odpowiedni dobór sklepów oraz placówek usługowych miał sprawić, że dworce staną się przyjazne dla swych gości. Pierwszy projekt tego typu, galeria handlowa Promenaden na zmodernizowanym Dworcu Głównym w Lipsku, został ukończony w 1997 roku i natychmiast odniósł ogromny sukces. Wyróżniony nagrodami architektonicznymi Dworzec Główny w Lipsku uznawany jest dziś za jeden z najpiękniejszych dworców na świecie. Mieści w sobie atrakcyjnie zaprojektowane centrum handlowo-usługowe, które każdego dnia odwiedza około 100.000 osób.

Sukces koncepcji połączenia handlu i usług z funkcjami komunikacyjnymi zaowocował kolejnymi projektami przebudowy dworców kolejowych: Colonaden na Dworcu Głównym w Kolonii i Promenade na Dworcu Głównym w Hanowerze (oba projekty otware w 2000 r.). Wiedza i umiejętności ECE doceniane są również na arenie międzynarodowej: austriackie koleje państwowe ÖBB powierzyły firmie ECE optymalizację i wynajem dwóch dworców: Zachodniego i Głównego w Wiedniu. Firma ECE opracowała również innowacyjne koncepcje wykorzystania przestrzeni lotniska we Frankfurcie, a obecnie pracuje nad nowymi koncepcjami dla przemysłu i handlu motoryzacyjnego.

Centra logistyczne

Zaopatrzenie nowych krajów związkowych na wschodzie Niemiec w artykuły codziennego użytku i dobra konsumpcyjne wymagało stworzenia sieci dystrybucji towarów pokrywającej potrzeby całego tego obszaru. Na tym polu ECE już w latach 80-tych zdobyło odpowiednią wiedzę i umiejętności przy budowie obiektów logistycznych m.in. dla firm wysyłkowych Otto, Schwab i Heine. Przystąpiono więc do budowy wielkopowierzchniowych centrów dystrybucji towarów o dużej przepustowości dla firmy Otto w miejscowości Haldensleben pod Magdeburgiem oraz w miejscowości Ohrdruf w Turyngii. I tak w Haldensleben pod kierownictwem ECE powstało budowane w kilku fazach największe i najnowocześniejsze centrum dystrybucji towarów w Europie. Kolejne centra logistyczne pod egidą ECE powstały m.in. w Bad Wünnenberg-Haaren pod Paderborn dla firmy Actebis (2002), w Henstedt-Ulzburg pod Hamburgiem dla firmy Bode Chemie (2006), w Weiden w Górnym Palatynacie dla firmy Witt (2008) oraz Zentral-HUB we Friedewaldzie w Północnej Hesji dla firmy Hermes (2009).

8. W światowej czołówce

Pod kierownictwem Alexandra Otto ECE przekształciło się z niewielkiej początkowo firmy w lidera na europejskim rynku centrów handlowych. W portfolio ECE znajduje się obecnie 114 centrów handlowych zlokalizowanych w całej Europie. Ponad 3.000 pracowników ECE pracuje w interdyscyplinarnych zespołach, które obsługują sektory inwestycji w obiekty handlowe, biurowe, komunikacyjne i logistyczno-specjalistyczne.

ECE odnosi też coraz większe sukcesy na arenie międzynarodowej. Firma założyła spółki-córki oraz spółki joint venture w kilkunastu krajach. „Zapewniając wysokiej jakości architekturę oraz system zarządzania nastawiony na potrzeby i wymagania konsumentów, stanowimy także w innych krajach europejskich koło zamachowe dla śródmiejskiego handlu detalicznego." - mówi Alexander Otto.

ECE rozpoczęło ekspansję na rynkach zagranicznych już w latach 1996/97, początkowo inwestując w Polsce, Czechach i na Węgrzech. Pierwsze centrum ECE poza granicami Niemiec - Galeria Dominikańska we Wrocławiu - otwarto w sierpniu 2001 roku. Kolejne galerie handlowe ECE w Polsce powstały w Łodzi, Krakowie i Gdańsku. Na Węgrzech pierwsze centrum handlowe ECE otwarto w roku 2002 w Budapeszcie – „Árkád örs vezér tere". W następnych latach na Węgrzech otwarto galerie handlowe w Peczu, Debreczynie oraz Györ. W Czechach oficjalne otwarcie pierwszego centrum ECE miało miejsce w Brnie wiosną 2005 roku, a wśród gości honorowych uczestniczących w uroczystej ceremonii otwarcia "Galerie Vankovka" znalazł się ówczesny prezydent Czech Václav Havel. Kolejnym wzorcowym projektem zrealizowanym na terenie Czech było otwarte w 2008 roku centrum handlowe Árkády Pankrác.

Od roku  2000 firma ECE odnosi sukcesy również w Turcji, gdzie szybko znalazła się w czołówce branży centrów handlowych. Po okresie zbierania doświadczeń jako usługodawca ECE wspólnie z partnerem joint venture, firmą GPP, otworzyła w roku 2007 pierwsze w całości samodzielnie zrealizowane centrum handlowe w Turcji – Espark w mieście Eskisehir.

ECE jest również obecne w innych krajach. Otwarty w 2005 roku "The Mall Athens" w stolicy Grecji jest największym centrum handlowo-rozrywkowym w tym kraju. Pod koniec roku 2008 w Atenach otwarto kolejne centrum handlowe ECE: „Golden Hall”. W Austrii w 2006 roku firma ECE otworzyła swój pierwszy kompleks handlowy w tym kraju: centrum handlowe City-Arkaden w Klagenfurcie w Karyntii.

W Doha, stolicy Kataru centrum handlowe „City Center” oferuje swym gościom wrażenia, które przywołują wspomnienia z "Baśni tysiąca i jednej nocy". Ten megamall o powierzchni sprzedaży 116 000 metrów kwadratowych jest jednym z największych centrów handlowych na Środkowym Wschodzie. Firma ECE przejęła zarządzanie obiektem w 2004 roku. ECE działa również w Rosji, gdzie w roku 2009 przejęła zarządzanie galerią handlową „Wriemiena Goda”.

Ponadto ECE poprzez spółki córki i bezpośrednio działa aktywnie na rynkach Litwy, Rumunii, Bułgarii i Szwajcarii.

Firma ECE jest siostrzaną spółką Grupy Otto - największego na świecie operatora sprzedaży wysyłkowej. Może też pochwalić się doskonałymi kontaktami po drugiej stronie Atlantyku dzięki innym spółkom-siostrom, np. Paramount Group, która zarządza nieruchomościami na wschodnim wybrzeżu USA, czy Park Property w Toronto w Kanadzie, która specjalizuje się w nieruchomościach o przeznaczeniu mieszkaniowym i komercyjnym.

9. Zaangażowanie społeczne

Zaangażowanie w sferę społeczną ma w firmie ECE długoletnią tradycję. ECE udostępniło swoje know-how na potrzeby budowy Państwowej Szkoły Muzycznej dla Młodzieży w Hamburgu, zapewniając m.in. możliwie najniższy poziom kosztów inwestycji i nadzorując ukończenie budowy w oznaczonym terminie. Firma ECE wspierała także rekonstrukcję historycznego zamku Belvedere w poczdamskiej dzielnicy Pfingstberg, zapewniając efektywną koordynację projektu i ścisłą kontrolę kosztów.

W 2000 r., po przejęciu sterów ECE, Alexander Otto założył Fundację "Lebendige Stadt" ("Żyjące miasto"), w ramach której czołowe osobistości ze świata polityki, kultury, biznesu i nauki wspólnie promują rozwój europejskich miast. Fundacja wsparła takie projekty, jak: przebudowa promenady Jungfernstieg w Hamburgu, oświetlenie panoramy Renu w Kolonii, nowy projekt dziedzińca przed kościołem Św. Michała w Lipsku oraz artystyczne oświetlenie budynku Reichstagu w Berlinie.

Latem 2006 roku powołana została kolejna fundacja „Alexander Otto Sportstiftung“. Współpraca założyciela fundacji Alexandra Otto ze specjalistami w dziedzinie sportu oraz przedstawicielami świata biznesu ma na celu długofalowe wspieranie życia sportowego w Hamburgu, w szczególności wśród młodzieży. Jednym z projektów budowlanych zrealizowanych przez fundację jest kompleks boisk piłkarskich i lodowisk Eis- und Ballsportarena w parku Altonaer Volkspark. Ten specjalistyczny kompleks stwarza dodatkowe możliwości dla sportowców amatorów oraz drużyn profesjonalnych.

Ponadto Alexander Otto jest europejskim przewodniczącym instytutu Urban Land Institute (ULI). Ta edukacyjno-badawcza organizacja pożytku publicznego założona w 1936 roku w Waszyngtonie D.C. cieszy się uznaniem na całym świecie z uwagi, na które zasłużyła realizując perspektywiczne projekty badawcze w poszukiwaniu nowych standardów zagospodarowania przestrzeni, urbanistyki i gospodarki nieruchomościami.

10. Patrząc w przyszłość

W następnych latach wciąż będzie rosło zapotrzebowanie na nowoczesne i elastyczne powierzchnie handlowe w centrach miast. Dlatego ECE kontynuuje strategię rozwoju nowych galerii handlowych w oparciu o swoją wiedzę i doświadczenie, zdobyte na przestrzeni dziesiątek lat. Konsekwencja w projektowaniu, stosowanie przyszłościowych rozwiązań i nastawienie na konsumenta stanowią klucz do sukcesu w dalekowzrocznej perspektywie. Inne istotne elementy to atrakcyjna architektura oraz staranny dobór branż i najemców, dostosowany do potrzeb i oczekiwań mieszkańców danego miasta. W galerii muszą zaleźć swoje miejsce zarówno lokalni drobni kupcy i stawiające pierwsze kroki firmy jak również sieci handlowe o ugruntowanej pozycji. „Funkcjonalnie zaprojektowane i dobrze zarządzane centra handlowe stanowią par excellence promocję klasy średniej." - mówi Alexander Otto.

Co więcej, każde centrum handlowe powinno być jedyne w swoim rodzaju i sprzyjać kształtowaniu tożsamości miasta i regionu. Powinno tworzyć jasną przestrzeń i przyjazne otoczenie, w którym klienci będą z przyjemnością spędzać czas. Innowacyjne elementy aranżacji, takie jak nowoczesne oświetlenie, interaktywne fontanny i artystyczne fasady, nadają charakter miejscu i tworzą atmosferę, podobnie jak wysokiej jakości meble miejskie, podłogi czy balustrady. Do przykładów takich udanych projektów można zaliczyć Altmarkt-Galerie w Dreźnie (2002), czy "Ettlinger Tor" w Karlsruhe (2005), a zwłaszcza szczególnie spektakularne centrum Schloss-Arkaden w Brunszwiku, otwarte w roku 2007. Odbudowano tam klasycystyczny zamek, zniszczony w czasie II wojny światowej. Jest to, po rekonstrukcji kościoła Frauenkirche w Dreźnie, drugi wielki projekt odbudowy, zrealizowany po zjednoczeniu Niemiec. Odrestaurowany przez ECE zamek miejski w Brunszwisku stał się na powrót symbolem miasta. Do odbudowy elewacji budowniczy wykorzystali ponad 600 oryginalnych części z kamienia naturalnego oraz ponad 8.200 nowych bloków piaskowca. W odrestaurowanym zamku swoją siedzibę mają obecnie m.in. instytucje publiczne i kulturalne oraz Muzeum Zamkowe i Biblioteka Miejska. Odbudowa zamku oraz otwarcie galerii handlowej Schloss-Arkaden wywołały w śródmieściu Brunszwiku prawdziwy boom inwestycyjny. Dzięki temu miasto Henryka Lwa umocniło swoją pozycję głównej metropolii handlowej w całej Dolnej Saksonii. Początkowe obawy wielu właścicieli sklepów, że ludzie będą teraz odwiedzać tylko centrum Schloss-Arkaden, szybko się rozwiały: dziewięć na dziesięć osób odwiedzających śródmieście nadal korzysta z oferty pozostałych śródmiejskich sklepów. Dzięki rekonstrukcji zamku centrum Brunszwiku zyskało na atrakcyjności. Został on uznany przez międzynarodową prasę za jedną z dziesięciu najlepszych budowli 2007 roku. W przeciwieństwie do oryginału zrekonstruowany miejski zamek w Brunszwiku jest teraz otwarty dla wszystkich obywateli.

Ogółem na rynku umacnia się trend kreowania spektakularnych przeżyć podczas robienia zakupów. Służą temu między innymi szeroka gama usług i produktów znanych marek, a także atrakcyjne sposoby prezentacji towarów. Ogromny potencjał kryje się także w gastronomii. Atrakcyjny foodcourt z pewnością przedłuża czas przebywania klientów w centrum handlowym. Przewiduje się, że w ciągu najbliższych dziesięciu lat odsetek przestrzeni zajmowanej przez restauracje, kawiarnie i punkty gastronomiczne w centrach handlowych podwoi się. Kolejnym trendem są coraz bardziej powszechne nowoczesne programy lojalnościowe, takie jak karty kredytowe wydawane przez firmy we współpracy z bankami, bony na zakupy i programy taniego parkowania.

Międzynarodowy charakter handlu detalicznego będzie się systematyczne umacniać. Już teraz można zaobserwować ostrą konkurencję o najlepsze lokalizacje w Europie Środkowo-Wschodniej, a perspektywy ekspansji na rynkach Europy Zachodniej są równie obiecujące. Centra handlowe będą sprzyjały międzynarodowej wymianie detalistów i wspomagały rozprzestrzenianie się udanych konceptów na szeroką skalę. Już dzisiaj wiele sieci handlowych wspólnie z ECE realizuje ekspansję geograficzną, ponieważ u boku dobrze znanego i godnego zaufania partnera mają doskonałą szansę, aby zdobyć niezbędne doświadczenie na nowych rynkach.

Uwzględniając te czynniki Alexander Otto przewiduje, że w nadchodzących latach sektor centrów handlowych będzie ulegać postępującej koncentracji, gdyż jak twierdzi: "tylko potężni międzynarodowi gracze mogą wypracowywać niezbędną synergię w zakresie polityki wynajmu, strategii lojalnościowych dla klientów, a także akcji marketingowych realizowanych przez zarząd centrum handlowego”.